Legenda o białej herbacie

Legenda o białej herbacie

Chińczycy uwielbiają legendy. Znają ich całe mnóstwo i z pasją lubią je opowiadać. Jedna z legend opowiada o cudownych właściwościach herbaty białej i zaczyna się tak…

Dawno, dawno temu chińską prowincję Fujijan nawiedziła tak wielka susza, że przez wiele lat nie było zbiorów. Jakby tego było mało, groźna zaraza spustoszyła okolicę i wielu ludzi umarło na chorobę, nad którą nie potrafili zapanować medycy. Sytuacja w Fujijan pogarszała się z dnia na dzień, dlatego na zebraniu starszyzny ustalono, że jedynym ratunkiem na poprawę sytuacji jest znalezienie świętej rośliny, rosnącej obok smoczej jamy na pobliskim wzgórzu. Wierzono bowiem, że sok z tej rośliny przywróci żyzność ziemi i uleczy chorych. Wielu dzielnych młodych ludzi zgłosiło się do tej wyprawy i wyruszyło w góry Fujijan, jednak żaden z nich nie powrócił, zgładzony przez smoka, broniącego wejścia do jamy. W końcu dwóch braci i ich młodsza siostra postanowili także wybrać się na poszukiwania rośliny. Najpierw ruszył pierwszy z braci, ale nie wrócił. Taki sam los spotkał drugiego brata. Wtedy młodsza siostra postanowiła ruszyć ich śladem i odnaleźć świętą roślinę. Kiedy dotarła na miejsce, zobaczyła, że wszyscy mężczyźni, którzy wyruszyli do walki ze smokiem, zostali zamienieni przez niego w kamienie. Dzięki swojej mądrości i sprytowi, siostra zakradła się niepostrzeżenie pod smoczą jamę i wykradła roślinę. Musiała stoczyć walkę ze smokiem, ale dzięki zręczności, udało się jej zabić smoka strzałą. Kilka kropli wyciśniętych z liści cudownej rośliny wystarczyło, aby ożyli mężczyźni, których smok zamienił w kamienie. Wszyscy w triumfie i w radości powrócili do domu. Nasiona zdobytej rośliny posadzono, a gdy tylko wykiełkowały, ziemia ponownie stała się żyzna, zaś wszyscy chorzy wyzdrowieli. Od tamtej pory w Fujijan, prowincji leżącej na wysokości 6 000 m n.p.m., hoduje się krzewy herbaciane, które są jedyną uprawianą tam rośliną.

Czy legenda jest prawdziwa, tego się nie dowiemy. Faktem jednak jest, że białą herbatę uprawia się tylko w kilku miejscach w Chinach. Otrzymuje się ją z ręcznie zbieranych pączków i listków, kiedy są jeszcze nierozwinięte i pokryte białym meszkiem. To on nadaje liściom białe zabarwienie. Herbata jest suszona od razu po zebraniu, dzięki czemu napar ma jasny kolor oraz delikatny smak i aromat.

Liście białej herbaty, ponieważ nie fermentują, są bardzo delikatne. Parzymy je w temp. ok 80 stopni dość krótko i oddzielamy liście od naparu. Powtarzamy parzenie dwukrotnie, za każdym razem otrzymując napar trochę inny w smaku i aromacie. Liście nie powinny być też mocno łamane. Dobra gatunkowo biała herbata charakteryzuje się tym, że jej liście są duże, można więc łatwo zorientować się co do jej jakości. Do wyprodukowania 100 g białej herbaty, trzeba użyć około 30 000 pączków z krzewu herbacianego, dlatego cena tej herbaty jest wysoka.

Biała herbata ma o wiele delikatniejszy smak i aromat niż pozostałe herbaty, zawiera także mniej teiny – około 1 mg na filiżankę. Jest niezwykle ceniona za względu na właściwości lecznicze, ponieważ jej zdolności antyoksydacyjne są trzykrotnie wyższe niż herbaty zielonej.

Do najbardziej znanych odmian herbaty białej należą Pai mu tan i Silver needle. Tę pierwszą możecie kupić w Herbacianym ogrodzie, jako „Białą klasykę”, a jeśli wolicie herbatę z dodatkami, to jest ona składnikiem wszystkich obecnych w sklepie mieszanek na bazie herbaty białej. Natomiast odmiana Silver needle, w towarzystwie odmiany Pai mu tan, znajduje się w aromatyzowanej, niezwykle smacznej „Białej poziomce”.

Skosztujcie 🙂

Dodaj komentarz

Close Menu